صفحه22 اندیشیدنی سوال4

فردوسی در بخشی از دیباچة شاهنامه، دربارة داستان های کتاب خود این دو بیت راسروده است:
تو این را دروغ و فَسانه مدان به یکسان، رَوِشْن زمانه مدان
از او هرچه اندر خورَد با خرد دگر بر رهِ رمز معنی برد

مفهوم بیت های بالا چگونه میان خردگراییِ فردوسی و داستان های شاهنامه سازگاریبرقرار می کند؟ ارتباط میان بیت های پایانیِ داستان اَکوان با این دو بیت چیست؟

فردوسی در همه ی بخش های شاهنامه بر پایه ی عقل فگذشته شفاهی یک ملت را بیان می کند هر چند بسیاری از باور های گذشنه آن ملت امروزه از لحاظ عقل غیر واقعی به نظر می رسد .

دیو دروغ و افسانه نیست یلکه تماد انسان های پلید است.